تبلیغات
قدمت غیرت اصالت - تراژدی مرگ
 
قدمت غیرت اصالت
                                                        
درباره وبلاگ


مدیر وبلاگ : هوزان جاف
نویسندگان
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
پنجشنبه 20 بهمن 1390 :: نویسنده : هوزان جاف

انفال (تراژدی مرگ و آوارگی کُردهای کردستان عراق



انفال (تراژدی مرگ و آوارگی کُردهای عراقی)/ هرمز برادران
آغاز جنایات صدام علیه کُردهاى کردستان عراق به سال 1980 باز مى‎گردد که کشتار و تبعید کُردهاى فیلى (Feyli) نقطه شروع آن است...
IMAGE634383230179843750.jpg
 آغاز جنایات صدام علیه کُردهاى عراق به سال 1980 باز مىگردد که کشتار و تبعید کُردهاى فیلى (Feyli) نقطه شروع آن است. فیلىها طایفهاى از کُردهاى شیعه هستند که در آن سالها مورد آزار و اذیت دیکتاتور عراق قرار گرفتند. صدام آنان را ایرانى و دشمن خود مىدانست، بنابراین فیلى‏ها را به ایران تبعید کرد و بسیارى دیگر را به قتل رساند. زنان و کودکان این تیره کُرد از شکنجه صدام در امان نبودند. آنان اغلب زندانى مى‏شدند و یا به کمپها تبعید مىشدند. در واقع، هنگامى که صدام به قدرت رسید تمرکز وى بر پاکسازى نژادى کُردها از فیلىها آغاز شد. فیلی‌ها در دامنههاى جنوبى رشته کوههاى زاگرس و در نزدیکى مرز ایران زندگى مىکنند. در سال 1980 نیروهاى امنیتى رژیم بعث با هجوم به روستاهاى فیلى مردمان آنجا را از خانه‏هایشان بیرون رانده و اموالشان را غارت کردند. بعثىها پسران و مردان فیلى را از زنان و دختران جدا کرده و به جایى راندند که هرگز خبرى از آنان به دست نیامد. یک زن فیلى در توصیف شکنجههاى بعثىها می‌گوید وى را براى بازجویى به اتاقى فلزى بردند که کف آن آغشته به خون بود. در این اتاق زنان و کودکانى وجود داشتند که جسمشان کبود و خونى شده بود. سپس وى را به زندانى مىبرند که صدها نفر در آنجا بودند، کسانى که بر اثر جراحات جان می‎دادند، چندین روز اجسادشان در همانجا رها می‌‎شد. این شاهد می‎افزاید: پس از آن او را به همراه تعدادى زن و دختر و کودک به سمت مرز ایران مى‌راندند که در این اثنا تعداد زیادى از همین افراد به دلیل گرسنگى و تشنگى و انفجار مین کشته می‎شوند.
1983- کشتار بارزانى‎ها:
مبارزات کردستان عراق با رژیم بعث هرچند به سال‌هاى قبل باز می‌گردد، اما در زمان جنگ ایران و عراق دامنه وسیع‎ترى یافت.
حزب دمکرات کردستان در عراق به رهبرى مسعود بارزانى و اتحادیه‎ی میهنی کردستان عراق به رهبری جلال طالبانی پیشگام براى مبارزه با سرکوب‌هاى رژیم بعث بودند. بعثى‎ها براى مجازات بارزانىها و مناطق گرمیان (مناطق دشت گرمسیری سلیمانیه و کرکوک و دیالی) و در راستاى پاکسازى نژادى و عربى کردن عراق، این مناطق را هدف اصلی سرکوب خود قرار دادند. صدام در مهمترین عملیات خود حدود 8 هزار نفر از طایفه بارزانى و هزاران نفر را در مناطق گرمیان را که بخش زیادى از آنان زنان و کودکان بودند، ربوده و هرگز فرصت بازگشت به آنان نداد. گفته می‎شود که هزاران نفر از این مناطق قربانى فجیعترین جنایات شده‎اند. گواه این مسأله کشف گورهاى دسته جمعى کُردهاست.
چنانکه هم‎اکنون نیز هراز گاهى گورهاى دسته جمعى جدیدى پیدا می‌شود که پوشش و لباس‌هاى به دست آمده از آنها نشان از تعلق این افراد به طایفه بارزانى دارد. گفته می‎شود برخى از کُردهاى کشته شده کمتر از 10 سال سن داشته‎اند.
1988- عملیات انفال:
انفال بزرگترین و فجیع ترین عملیات صدام علیه کرد بود که او از سال 1986 تا 1989 به آن پرداخت و این عملیات در سال 1988 به اوج رسید.
هدایت این عملیات را على حسن المجید که پس از بمباران شیمیایى حلبچه به على شیمیایى معروف شد، بر عهده داشت. رژیم بعث در انفال کوشید تا طرح پاکسازى نژادى کردها را به طور کامل پیاده کند. بنابراین از هیچ نوع حمله زمینى، بمباران هوایى، تخریب محلات مسکونى، تبعید دسته جمعى، جوخه هاى آتش، جنگ افزارهاى شیمیایى علیه کردها دریغ نکرد. این عملیات سبب ویرانى روستاهاى زیادى شد و به صدها سال فرهنگ کردى لطمه زد.منابع مستقل آمار کشته هاى انفال را صد هزار نفر اعلام مى کنند، اما خود کردها بر این باورند که 182 هزار نفر کشته و مفقودالاثر شده اند.
 پس از آن، دادگاه هاى مختلف انفال را نسل کشى علیه کردها شمال عراق خواندند.در سال 1987 على حسن المجید به عنوان دبیر کل منطقه شمالى حزب بعث که کردستان عراق را هم شامل مى شد، منصوب گردید. پیش از آن المجید به خاطر شقاوت هایش بسیار معروف بود و صدام، انتصاب وى را راه حل پایانى براى مسأله کردها مى دانست.سلسله عملیات انفال 8 مرحله داشت که 7 مرحله آن در مناطق تحت کنترل اتحادیه میهنى کردستان اجرا شد. در این عملیات کردهاى دستگیر شده به اردوگاه ها منتقل مى شدند و براساس سن و جنسیت تفکیک مى شدند. سپس مردان و پسران را به دشت ها مى بردند و مى کشتند و به طور دسته جمعى نیز به گور سپرده مى شدند. از همین روست که کارشناسان، این کشتارها را با جنایات نازى ها در اروپاى شرقى مقایسه کرده اند.
آخرین و شدید ترین مرحله انفال در فاصله زمانى 25 اوت تا 6 دسامبر 1988 رخ داد که بى درنگ پس از آتش بس میان ایران و عراق صورت گرفت. دیده بان حقوق بشر تاکنون نام 17 هزار کشته این عملیات را ثبت کرده که فقط نام نوجوانان و مردهاى با سن و سال پایین در آن مشاهده مى شود.
علاوه بر این در عملیات نسل کشى انفال صدام نام بسیارى شهروندان آشورى، مسیحیان کلدانى و کردهاى ایزدى دیده مى شود. این در حالى است که اسامى بسیارى از مردم با دینان که یکی اهداف انفال بوده اند، در این فهرست نیامده است.نکته تکان دهنده دیگر این است که بسیارى دیگر از کشته شدگان نه به ضرب گلوله، بلکه براثر گرسنگى، گاز گرفتگى و بى توجهى به وضع جسمى و روحى شان جان خود را از دست دادند.
 در ژوئن 1987 سندى به امضاى المجید منتشر شد که در آن وى گفته بود اگر فردى در «مناطق ممنوعه» دستگیر شود، بازداشت و بازجویى مى شود و اگر اطلاعاتى از آنان به دست آمد، نیروهاى امنیتى اجازه دارند که مردان 15 تا 70 ساله را به قتل برسانند.ناظران در توصیف عملیات نسل کشى انفال گفته اند، یکدست کردن بافت مناطق سنى نشین و کرد نشین، اصلى ترین هدف انفال بود و در این میان کرکوک اهمیت فراوانى براى صدام داشت، زیرا کرکوک شهر نفت خیز است که مى توانست در آمدهاى لازم را براى بعثى ها تأمین کند. نگرانى صدام از این بود که مبارزات دیگر مردم عراق علیه سیاست تصفیه نژادى او منجر به نزدیک شدن ائتلاف متحد شیعیان و ائتلاف دموکراتیک کردهاى عراق شود.
رژیم بعث با ساخت امارت هاى مجلل و وعده واگذارى دادن آنها به اعراب سعى در عربى کردن کرکوک کرد. بدین ترتیب، اعراب فقیر بسیارى از مناطق جنوبى عراق راهى کرکوک شدند که هم اکنون وضع این شهر را بغرنج کرده اند.
آمار به دست آمده پس از انفال حاکى است که در جریان این عملیات 4 هزار روستا، 1745 مدرسه، 270 بیمارستان، 2450 مسجد و 27 کلیسا ویران شد. جلال طالبانى رئیس جمهور عراق، ششم دسامبر 2005 در مصاحبه اى تلویزیونى اعلام کرد که قضات از صدام اعترافاتى مبنى بر دستور کشتار هاى دسته جمعى در انفال گرفته اند و همین مسأله او را سزاوار مرگ مى کند.
1988- بمباران شیمیایى حلبچه:
تخمین زده مى شود که رژیم بعث در جریان انفال از سلاح هاى شیمیایى علیه حدود 40 روستاى کرد نشین استفاده کرده است و بزرگ ترین حمله شیمیایى علیه شهر حلبچه بود که 16 مارس 1988 رخ داد. وجه تمایز این بمباران هاى پیشین از وسعت بمباران و میزان کشتار آن ناشى مى شود. ضمن آن که در حلبچه عکاسان خبرى مستندات جنایات صدام علیه کردها را نیز به ثبت رساندند که امکان هرگونه انکار واقعیت از سوى بعثى ها را از بین برد.
بهانه صدام براى حمله شیمیایى به حلبچه آن بود که وى مردم شهر را حامى نیروهاى کرد و ایرانى مى دانست و این کار آنان را خیانت تلقى مى کرد. در آن هنگام حدود 70 هزار نفر که برخى از آنان پناهنده و آواره منطقه اطراف بودند، در حلبچه سکونت داشتند. اما زمانى که گازها و بمب هاى شیمیایى، فضاى شهر را فرا گرفت، حلبچه بدترین پناهگاه شد. براثر این حمله حدود پنج هزار نفر تنها در طول یک روز جان خود را از دست دادند و بسیارى دیگر پس از آن و به دلیل بیمارى هاى ناشى از مواد شیمیایى کشته شدند. عارضه هاى بلند مدت این گازها در میان افراد به جامانده از این جنایات سبب نابینایى و ابتلا به سرطان بسیارى از آنان شده است. علاوه بر این تأثیر آنها روى نوزادانى که به دنیا مى آیند، به طور مشهود است. حسن المجید که مسئول شیمیایى شدن حلبچه بود به خاطر همین مسأله به على شیمیایى معروف شد.
یکى از بازماندگان حلبچه که به وسیله پیچیدن پارچه اى خیس دور صورتش جان خود را حفظ کرده بود در فرداى فاجعه واقعیت را این گونه بیان کرد: «مقدارى گاز وارد چشمهایم شد و مشکل تنفسى پیدا کردم. احساس تهوع داشتم و استفراغ سبز مى کردم. زمانى که به کوه ها مى گریختم از کنار صدها جسد عبور کردم و در عین حال شاهد مرگ افراد دیگرى هم بودم. یکى ناگاه مى ایستاد و به زمین مى افتاد؛ دیگرى ابتدا بدنش تاول مى زد و مى سوخت و سپس مى مرد و برخى دیگر آنقدر مایع سبز بالا مى آوردند تا مى مردند.»اما حلبچه علاوه بر آن که سند بزرگى براى جنایات صدام است، راز یک جنایت سیاسى دیگر را نیز در سینه پنهان کرده است و آن این که تسلیحات کشتار جمعى صدام ارمغان غرب و اروپا بود.بسیارى از تحلیلگران بر این باورند که اعدام صدام به خاطر کشتار مردم دجیل به مثابه نفس راحتى براى تأمین کنندگان سلاح هاى شیمیایى صدام در اروپا بویژه برلین بود، زیرا در صورتى که او زنده مى ماند و در دادگاه انفال حضور مى یافت پاى بسیارى از قدرت ها و دوستان اروپایى بوش به این ماجرا باز مى شد و آن روز شاید بسیار ى از رهبران پیشین و کنونى دنیا باید پاى محکمه کشتار مردان و زنان بى گناه حاضر مى شدند





نوع مطلب :
برچسب ها :